الف) مقابله با بیابان‌زایی: با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از مناطق ایران خشک و نیمه‌خشک است و بیابان‌زایی یک تهدید جدی است. درختان با تثبیت خاک، جلوگیری از فرسایش بادی و آبی، و حفظ رطوبت، نقش حیاتی در مبارزه با بیابان‌زایی دارند.

ب) حفظ منابع آب: اگرچه درختان آب مصرف می‌کنند، اما گونه‌های بومی و سازگار با اقلیم خشک می‌توانند به بهبود چرخه آب در منطقه کمک کنند. ریشه‌های عمیق آن‌ها به نفوذ آب باران به سفره‌های زیرزمینی کمک کرده و پوشش گیاهی، تبخیر سطحی را کاهش می‌دهد.

ج) افزایش پوشش گیاهی و تنوع زیستی: حتی در مناطق خشک،کاشت گونه‌های مقاوم می‌تواند به افزایش تدریجی پوشش گیاهی و فراهم کردن زیستگاه برای حیات وحش کمک کند. این امر به حفظ تنوع زیستی کمک می‌کند.

د) کاهش اثرات گلخانه‌ای: درختان دی‌اکسید کربن را جذب می‌کنند و در کاهش تغییرات اقلیمی که خود یکی از دلایل تشدید خشکی است، نقش دارند.

ص) جنبه‌های فرهنگی و آموزشی: روز درختکاری فرصتی عالی برای افزایش آگاهی عمومی در مورد اهمیت درختان و محیط زیست است. این روز می‌تواند مردم را به مشارکت در فعالیت‌های زیست‌محیطی ترغیب کند و حس مسئولیت‌پذیری را تقویت نماید.

ف) استفاده از گونه‌های سازگار: نکته کلیدی این است که درختان کاشته شده باید گونه‌های بومی و مقاوم به خشکی باشند. تمرکز بر درختان میوه مقاوم، درختچه‌های بادشکن، و گونه‌هایی که نیاز آبی کمتری دارند، می‌تواند موفقیت این طرح‌ها را تضمین کند.

مادرم ایران، چو ایران نباشد تن من مباد